dinmek bilmez ızdırabım bu cihana şah olsam
bir dokunsan yüreğime servetimden şahlansam
yüreğimi anlasaydı eğer ağlamayı öğrenirdi gözlerim.kurumazdı köklerim.dallarım düşmezdi yere.üşümezdi ciğerim.yapraklarım solmazdı...mevsimleri beklerdim.yağmurlarım olurdu.sırtımda yuva yapan göçmen kuşlarım olurdu...bir yolcu yaslanırdı gövdeme.yokluğumun canı yanmazdı.bütünlemeye kalmazdı kıyamet.
varlığım da olurdu.varlığımda olurdum.
bu şehre şiir yazamayan aşkdan ne anlar dediler...şair olmak isteyen kim dedim ve aldırmadım,öylece geçti zaman...büyüdük,tabi ki şehir de büyüdü. ama o yaşlanmadı...
sonra,yüreğinde pişirdiği oklarını 
gözlerinden fırlatıp beni divane eden bir dilber i rana çıkardı karşıma...derken ona şiirler yazdım ya da öyle sandım. her mecnun gibi divanım oldu...
sonrası mı malum işte vuslat olsa Mecnun olunmaz dı!..ama mecnun da vuslatta var oldu ya...neyse.
olmadan gelme dedi...anlayamamışım...
olduğumu anlayınca kaldırdı göz kapağını sanırım ki buharlar çıktı içimden...gözlerini kapatınca beni görürsün dedi ve dolaştırdı yüreğinde...
meğer ikimizde ne çok severmişiz birbirimizi...bunu birbirine iki yerden bağlanan şehrin yatan ama uyumayan mimarlarından aldığımız aynadan yansıyan muhabbetten anlamış olmalıyız...
ama...
ey bütün şehirlerin mürebbisi! ben senden başkasında olamam ki...ve senin olmadığın bir nefes bile yok sayılıyorsa ben nasıl yaşamış kabul ederim kendimi...
sen varsın diye bu şehir almış olmalı beni!
bakışlarının her arefesinde uyanır gözlerim.Mahmurluğundadır oysa yaşamak..Heyecanlanır toprak üstüme üstüme gelince zamanım...Oysa yokluğum gibi varlığımda ölür hayatım.
şimdi düşüme girmeyi düşlememelisin ey meleksima..Gözümden kayan okyanus senin varlığın.Sen ki uyuyandasın uyumayansın...
oysa rüya değiliz hiç birimiz dokununca kaybolan!